„Papusza”

Angelika Kuźniak

Papusza to po cygańsku lalka. Tak nazywano bohaterkę książki. Naprawdę nazywała się Bronisława Wajs i była cygańską poetką.
Książka opowiada o życiu Cyganów w czasach, gdy ci taborami przemierzali świat. Poza informacjami o samej bohaterce jest w książce dużo ciekawostek o życiu tej społeczności – kobiet, mężczyzn i dzieci. Ich egzystencja jawi się prawie jak sielanka – zawsze blisko z naturą, ze śpiewem na ustach, tańcem, wspólnotą, solidarnością. Ale życie kobiet ( w tym Papuszy) w taborze nie było łatwe. Podporządkowane mężom, musiały samodzielnie martwić się jak wyżywić liczną najczęściej rodzinę. Kradły, wróżyły, spełniały zachcianki mężów. Papusza była żoną dużo starszego Dyźka, który zgodnie z cygańską tradycją porwał ją gdy była młodziutką dziewczyną. Nie kochała go, ale nie mogła zostawić. Nie miała swoich dzieci. Zaopiekowała się synem kuzynów Tarzanem i wychowała od maleńkości.

Zdolności Papuszy odkrył Jerzy Ficowski, który pasjonował się życiem Cyganów. To on przetłumaczył i wydał jej wiersze, co z jednej strony przyniosło poetce rozgłos, a z drugiej okazało się przekleństwem,. Posądzono ją o zdradę plemiennego kodeksu.

„Z taboru byłam, teraz znikąd jestem” skarżyła się Papusza przed śmiercią, bo latami żyła w odosobnieniu i pogardzie. Zmarła w 1987r. Pochowano ja z dala od cygańskim mogił.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *